SUBAT2017 Hasibe Özdemir
Buzun altında kalanlar
“Yahu niye sabahın köründe buluşuyoruz, morgda değil mi bu herif? Eyvallah! Bir iki saat otele uğrar gelirim işte, nesini anlamadın sen bunun? Yok. Ben adımımı atmam o eve diyorum, sen ‘buyur burada uyu’ diyorsun! Memlekete kırk yılın başı gelip ahkâm kesme bana! Önce sen ayar çek sesine. Kim bağırıyor ya, kim bağırıyor! Lokantanın her meşrepten insana alışık arsız iki kedisi, duvar dibine sinmiş bekliyorlar. Gözleri gittikçe yükselen sesin sahibinde. Adam ne onların, ne de otobüslerden salkım saçak inip, aceleyle içeri girmeye çalışanların farkında değil sanki. Uzun ince bedeni, şık paltosu, pahalı ayakkabıları ile mola yerinin uykudan ve yorgunluktan buruşmuş yolcularının arasında, askıdan düşmüş ütülü bir takım elbise gibi ayrıksı duruyor. Sigara içenlerin bile iki nefeste işlerini görüp içeri kaçtıkları böylesi bir gecede, soğuktan değil sinirden titreyen sesiyle bağırıp duruyor telefonuna. “Ne ağacı, ne gölgesini gördün baba niyetine? Sen başka bir yerde mi büyüdün abicim, neyin kafasındasın, ha? Allah Allah, bak rahmetliye! Nur olup indi, senin oraya da ışığı düştü demek ki! Sen kimin… Birden susuyor. Gözü az önce yıkanması için bıraktığı arabasına takılınca yarım kalıyor cümlesi. Telefonunu indirip bağırıyor uzaktan “Oğlum fırça olmaz demedim mi ben ya, nerenizle dinliyorsunuz?” İki gençten elinde hortum tutan duruyor. Diğeri olayın farkında değil, burnunu çeke çeke arka camı köpürtüyor. Arkadaşı kolundan çekip durduruyor onu da. Başka zaman olsa, yarısı bitmiş işlerini savunmak için itiraz ederlerdi mutlaka. Durup adama bakıyorlar. Bu soğukta, dışarıda dönüp duran birine bulaşmayı yemiyor gözleri. Fırçayı tutan silahını indirir gibi “Kusura bakma abi” diyerek bırakıyor elindekini. Arkasını döner dönmez de “Senin kalıbına tüküreyim kılkuyruk” diye başlayan küfrünü, arabanın temizliği bitinceye kadar sündüre sündüre uzatıyor içinde. Adam bir sigara yakıyor, telefonu tutan eli eldivensiz, kıpkırmızı. Karşı tarafı dinliyor mu belli değil, konuşuyor sürekli. “Otuz değil, yüz otuz yıl geçsin isterse! Ne diye toplanıyoruz o evde ya? Cici annemizin elini mi öpeceğiz? Sen ecnebi diyarlara kapağı attın diye, ailece modern mi olduk biz şimdi? Karına mı şekil yapıyorsun? Ben ne dedim, bir fiskesini görmedik, eyvallah! Eve uğramadı ki oğlum, ne zaman vuracaktı, ha?” Gözleri uykusuzluktan küçülmüş garson, çayını en yakınındaki masaya bırakıyor. Uzaklaşmasını bekleyip, yeniden veryansın ediyor. “Annemi niye sürüklüyorsun arkandan? Lan oğlum boşanalı kaç yıl geçmiş, düşmedi mi hâlâ nikâhtan bu kadın ya! Herifin metresleri gelse hastane bahçesinden otobana yol olur, bize ne hacet, konvoy mu lazım cenazeye? Bırak Allahını seversen ya! İnsanlık yapacaksam karşımda insan olacak, ölü ya da diri. Ona bu muamele bile çok!” Tuvaletten koşarak çıkan iki çocuk bacaklarına dolanıp dengesini bozuyor. Telefonunu yere düşmeden son anda yakalıyor. Babaları bir adım gerilerinde, özür dileyip toparlıyor oğlanları. Gülüşerek gidişlerine bakarken, derinlerden bir anı kopup vuruyor yüzeye. Küçük olanla aynı yaşta olmalı. Tatile hiç çıkmadıklarına göre, kırk yılın başı gidilen akraba ziyaretlerinden birinden dönüyorlardı belki de. Babasının sürekli ayakta bekleyen öfkesi yüzünden, sus pus olup, mıh gibi çakılmışlardı arabaya. Kaç tane mola yeri geçilmiş, kimse “acıktım, susadım” diyememişti. Babası bağırdıkça, annesi yine köşeye sinmiş, ne karşılık vermiş, ne itiraz etmişti. Sadece bir kez, o da özür diler gibi “çocukların tuvaleti geldi” dediğini hatırlıyor adam. Babası cevap yerine, koyu bir bakış atmıştı dikiz aynasından geriye. Yol boyunca, altına kaçırmamak için dudaklarını kemirip durmuştu. Dönüp merdivenlerin başına geliyor yine. Hatırladıkları mı yoksa yanaşan otobüsün farları yüzünden mi bilinmez, yanmaya başlayan gözlerini kırpıştırıp duruyor. Telefon hala kulağında. Arada sağlam bir küfür çıkıyor yüksek perdeden. Sersem sepelek inen yolculardan otobüsün plakasını okumaya çalışan tombul teyzeler, birazını duydukları cümlelerle ayılmış şekilde bakıyorlar adama. Arkasını dönüyor. Görmediğinde duyulmayacağını sanan çocuklara benziyor. İçeriye işaret edip bir çay daha istiyor, sesi biraz daha kontrollü sanki. “Sen bu kadını niye sürüklüyorsun kasabadan oraya? Sordun mu o eve adım atmak ister mi diye! Karına mahcup etmemek için savrulup duruyordur şimdi kuyruğunda. Öyle ‘Şunu canım çekti pişir, bunu yemem götür’ değil bu. O evde işimiz yok bizim. Ben gelmeden uygun bir yer bul, annemi yerleştir oraya, otel motel ne olursa. Yoksa ben sorumlu değilim çıkacak çıngardan, haberin olsun.” Paltosunun yakasını kaldırıyor tek eliyle. Dallarda hareketsiz bekleşen kuşlardan birkaçı uçmayıp koparak iniyorlar sanki merdivenin dibine. Açılmayan kanatları ile sabah ışığında erimeye başlayacak buz parçalarına benziyorlar. Gözleri kuşlarda, birkaç cümle daha söylüyor telefona. Durup dinliyor sonra. “Anneme söyle cebini açık tutsun. Sesini de aç. Duymuyor tabii, yeni mi fark ettin? Arama artık beni, ben ulaşırım size. Öyle valla. Ben diyeceğimi dedim, sen düşün. Eyvallah.” İçeri girdiğinde sıcağı hissetmiyor. Soğuktan katılaşmış ellerini ovuşturuyor çorbasını alırken. Az önce güle oynaya tuvaletten çıkan iki çocuk biraz ileride, anne babasıyla beraber yemek seçiyor. Bütün aile soğuğun işlemediği garip bir maddeden yapılmış gibi, pür neşe ne alacaklarına karar vermek için konuşuyorlar. Küçük çocuk yukarıya konmuş tatlıları görmek için zıplayıp duruyor. Baba bir kolu ile kavrayıp kaldırıyor onu. Diğer kolu büyük oğlanın omzunda. Hemen arkalarında duran kadın, elini kaldırıp kocasının sırtına koyuyor. Bir ağacın gövdesini okşar gibi gidip geliyor parmakları. Bir iki saniye. Sonra iniyor el. Masalarına doğru uzaklaşıyor bütün aile. Adam dönüp bakmıyor bir daha ama o el, üzerine kar yağmış buzdan bir zemini silmeye devam ediyor zihninde. Arada; yıkılmış bir ağaç, dudaklarını kemiren bir çocuk, ağlayan bir anne, üzerine kimsesizlik sinmiş bütün nesneler kopup buz zemine çarpıyorlar sessizce. Derinden bir çatırtı. İçinde bir şeylerin çözüldüğünü biliyor. Bir şeyler erimeye başlayabilir artık. Ağlayabilir belki de.
E-DERGİ İzmir Life şimdi internette.
Tıklayın, okuyun...
MAYIS 2017 sayısında neler vardı göz atın!
SİNEMALAR
AYIN MEKANLARI SADE

Burası çok tatlı bir aile işletmesi, iki kız kardeşin hayallerini gerçeğe dönüştürdüğü bir yer. Ama benim her gittiğimde gördüğüm aile ve arkadaşların da etrafa yayılan olumlu etkileri oldukça fazla. Gelelim mühim konuya, evet ne yiyoruz? Ben ilk geldiğimde rejimimin ilk günleriydi. Kırmadılar, menüde olmamasına rağmen meyvelerle dolu bir tabak hazırladılar, istediğim kiloya inip geldiğimde ise meşhur kahvaltılarını tadabildim. İsterseniz ortaya 2 kişilik kahvaltı söyleyelim. Minik tabaklarda baya çeşit geliyor. Muhammara, Antep-Tulum-Ezine-Çeçil peyniri, zeytinler, domates, salatalık, tahin-pekmez, göçmen sosu, kaymak-bal, ayva-fıstık-lorlu karadut reçeli, tereyağ, haşlanmış yumurta, zahter & zeytinyağı... ortaya geldikten sonra arıştırmalık bir şeyler de söyleyelim. Antep'ten getirttikleri Fıstıklı Antep Katmerini kesinlikle söyleyelim. Bir de daha önce tattığım kanepe vardı, onu ...

[Devamını Oku...]

CELİLE

Karşıyaka Aksoy'da Raika'yı bilirsiniz. Raika'ya komşu geldi, hem de yine aynı aileden. Yine 2 konsept bir arada; hem ikinci el eşyaların satıldığı bir dükkan, hem de bir şeyler atıştırabileceğiniz bir cafe. İsterseniz önce sandviçlerin siparişini verelim. Onlar olurken de etraftakilere bakarız. Ispanaklı Tulum Peynirli Lavaş, Sloppy Joe's ve Kaşarlı, Osmanlı Sucuk Tost... Ooo! Çok iyi seçimler. Ben biraz farklı bir seçim yapacağım. 3 öğün kahvaltı edebilen bir insan olarak, bütün gün kahvaltı veren yerlere bayılıyorum. Ondan "Celile Usulü Serpme" yiyeceğim. Ha öyle düşündüğünüz gibi masa donanan kahvaltılardan değil, minimal ekmek üstü hali. Hadi biraz etrafı karıştıralım. Elbiseler, ayakkabılar, aksesuarlar hepsi tek tek seçilmiş, özel parçalar. Sergilemeye ve almaya değecek parçalar ile dolu burası değil mi? Dekorasyonu oturup seyretmek bile bir başka zevk. Fazıl Bey Caddesi 5...

[Devamını Oku...]

TUCK COFFEE

Panda eli değmiş bir kahve keyfine var mısınız? Son zamanlarda açılan kahve dükkanlarından dekorasyon ve servis olarak ayrılan Tuck Coffee, aslında sadece kahve ile değil smoothie ve tatlıları ile de öne çıkıyor. Hadi herkes rahat edeceği bir yere kurulsun. Self servis kısmını ben hallederim. Buraya bilerek sizi akşamüstü getirdim çünkü esas hareketlenme akşama doğru başlıyor. Ekip de çok samimi ve eğlenceli. Kendinizi her akşam burada takılırken bulabilirsiniz. Ohooo, köşede muhabbet koyulaşmış bile. Grubun dışında kalmak istemem, hemen aralarına katılmalıyım. Bestekar Sadi Hoşses Caddesi 40B Bostanlı @tuckcoffee

ALAÇATI BAZEN

Bazen Alaçatı, bu yaz da Alaçatı'nın nabzını tutmaya devam ediyor. Bazen; tasarım, moda, sanat ve dekorasyon konularında evsahipligi yaptığı birbirinden farklı konuk ve söyleşilerine şimdi de lezzeti ekledi. Bu sezon Bazen'i Hacımemiş Dutlu Meydan 41 numaraya taşıyan Banu Maga, yeni mekanındaki açık mutfakta yapacağı workshoplar ve söyleşilere ünlü şefler ve yemek kitabı yazarları katılacak. Hacımemiş'in kalbi Dutlu Meydan'a taşınan Bazen’in bir de süprizi var; begonvillerle kaplı, doğallığı bozulmadan dekore edilmiş gizli arka bahçesinde, Alaçatı'nın kalabalığından uzak, uzun masalarda keyifli sohbetler ve kaliteli müzik eşliğinde özel menüler, kokteyller, gün boyu ev yapımı lezzetler, pastalar ve nefis kahve çeşitlerini deneyimleyebilirsiniz. Bazen Alaçatı’nın kurucusu Banu Maga "Biz Alaçatı’ya gönül verenler, Alaçatı'nın sadece gece hayatı ile değil, iyi ve kaliteli yaşama dai...

[Devamını Oku...]